Soggiorna
Met kinderen sommen gidsen attracties op. In Bordighera moet je in plaats daarvan één ding weten, en het bepaalt de hele dag: de stad ligt op twee niveaus.
Beneden ligt de benedenstad, vlak en grotendeels autovrij. Boven ligt het middeleeuwse dorp, en je komt er klimmend. Geen bergbeklimming, maar wel een echte helling, en met een volgeladen kinderwagen voel je het. Een vlakke sluiproute bestaat niet: wie hem zoekt verliest tijd.
Vanaf hier draait alles om dat hoogteverschil.
Het makkelijke deel: twee kilometer zonder één trede
De Lungomare Argentina is de langste voetgangerspromenade van de westelijke Riviera: twee kilometer zonder verkeer en zonder hoogteverschil.
Met kinderen is dat het echte kapitaal van de stad. Je gaat heen en weer met de kinderwagen, de grotere rennen of fietsen, en er is geen enkele straat om overheen te haasten. Aan deze kust, waar de boulevard bijna overal een weg met auto's is, merk je dat verschil aan het eind van de dag.
Ze draagt de naam van Argentinië omdat Eva Perón haar in 1947 inwijdde — precies het soort detail dat kinderen bevalt juist omdat het onverwacht is.
De cactustuin, die op een vulkaan ligt
Als je één ding moet kiezen, dan dit: de Exotische Tuin Pallanca.
Drieduizend variëteiten vetplanten en cactussen op een hectare rots boven de zee, verzameld door vier generaties van dezelfde familie. En de rots is niet zomaar een rots: de tuin ligt op de hellingen van de Monte Nero, een oude vulkaan.
Aan kinderen zeg je het zo, en het werkt: een uitgedoofde vulkaan vol cactussen, boven de zee. Betaalde toegang.
De torens, de poorten en een verhaal dat goed verteld wordt
Naar het dorp klimmen gaat makkelijker met een reden. Er zijn er twee, en allebei zijn ze waar.
De eerste: het dorp is op één precieze dag gesticht, op 2 september 1470, door tweeëndertig families die het in een kerk eens werden. Het is niet gegroeid: het is besloten.
De tweede is de betere. In 1586 werd in Rome op het Sint-Pietersplein een obelisk van vijfentwintig meter opgericht, en de paus had absolute stilte bevolen op straffe van de dood. Toen de touwen begonnen te bezwijken, riep een zeeman van hier, Benedetto Bresca, toch dat men ze nat moest maken. Hij had gelijk, en in plaats van terechtgesteld te worden kreeg hij voor zijn dorp het recht elk jaar de palmen naar het Vaticaan te sturen.
Bij grotere kinderen is er een vervolg dat nog beter werkt: ook Sanremo zegt dat die zeeman de hunne was, en de twee steden ruziën er nog steeds over, elk jaar, wanneer de palmen naar Rome vertrekken. Niemand heeft de discussie ooit gewonnen.
Een man die zijn kop riskeert om het juiste te roepen, is een verhaal dat het tot boven aan de helling volhoudt. De rest staat in Bordighera Alta: het dorp en de palmen.
De zee: waterschoenen in de koffer
Dat moet duidelijk gezegd worden, want daar komt de verpeste dag uit voort: de stranden zijn van kiezels, niet van zand.
Met kinderen betekent dat twee dingen. Waterschoenen zijn echt nodig, en die moeten van thuis meekomen. En geen zandkastelen: wie een kind heeft dat uren graaft, moet dat vooraf weten.
Daar staat tegenover dat de strandtenten aan de boulevard een zwembad, spelen en drijvende platforms met trampolines hebben — uitrusting die er juist is omdat het strand alleen hier niet volstaat. En het water blijft boven kiezels helder, ook als de zee beweegt: met een duikbril hebben de grotere kinderen meer plezier dan boven zand.
Het detail over vrije stukken, strandtenten en rotsen staat in stranden van Bordighera.
Hoe de dag in elkaar zit
De volgorde telt zwaarder dan de inhoud, en hier wordt ze bepaald door de zon en de helling.
- Vroege ochtend: de klim naar het dorp, zolang het in de schaduw ligt en de benen fris zijn.
- Midden van de dag: de cactustuin, of een museum binnen.
- Middag: omlaag naar de Lungomare Argentina en het strand, tot de avond.
Andersom betekent de helling op het slechtste uur, met moede kinderen. Dat is de fout die de dag langer maakt dan hij is.
Het vervoer — het station ligt in de stad en de dichtstbijzijnde luchthaven is Nice — staat in hoe kom je in Bordighera.
Wat er NIET is
Beter vooraf gezegd:
- Geen aquarium en geen pretpark. Geen attracties gebouwd voor kinderen.
- Het hoge dorp is niet kinderwagenvriendelijk: een helling, dan steegjes en treden.
- Geen zand. Dat overvalt wie uit Alassio of Albenga komt.
Wat er wel is, en werkt, is twee kilometer autovrije promenade, een cactustuin op een vulkaan en een verhaal met een man die zijn kop riskeert. Dat is niet weinig, maar het is iets anders dan wat de affiches beloven.
Veelgestelde vragen
Is Bordighera geschikt voor kinderen?
Ja, met één voorbehoud: de stad ligt op twee niveaus. Het lage deel en de twee kilometer van de Lungomare Argentina zijn vlak en autovrij, ideaal met een kinderwagen; het middeleeuwse dorp ligt erboven en je bereikt het klimmend.
Kun je Bordighera met een kinderwagen doen?
Op de boulevard ja, uitstekend: twee kilometer zonder hoogteverschil en zonder verkeer. In het hoge dorp niet: daar is de klim, en dan steegjes en treden.
Wat kun je in Bordighera met kinderen doen als de zon te sterk is?
De Exotische Tuin Pallanca, met drieduizend cactusvariëteiten op een oude vulkaan, en de musea in het centrum. De tuin ligt buiten maar op een helling boven de zee; de musea zijn binnen.
Zijn de stranden van Bordighera geschikt voor kinderen?
Ze zijn van kiezels, niet van zand: waterschoenen zijn nodig en zandkastelen zijn er niet. Daar staat tegenover dat de strandtenten een zwembad, spelen en platforms met trampolines hebben, en het water helderder blijft dan boven zand.
Is er een aquarium of pretpark in Bordighera?
Nee. Er zijn geen attracties gebouwd voor kinderen: wat werkt zijn de autovrije boulevard, de cactustuin en de verhalen van het dorp.